DreamChaser's Factory~ บล็อกมืดๆ ของคนม่วงๆ ~

ต่อๆๆ

Title : Red Lily
Pairing : Lavi x Yu, Tyki x Allen
Fandom : D.Gray-Man
Rate : ก็เรื่อยๆ...นะ....


รัตติกาลที่ ๔๐

   “ยังเก็บไว้อีกเหรอ ของแบบนั้นน่ะทิ้งๆ ไปเถอะ” ราวี่เห็นหอกลองกินุสที่เท็นกะให้ยูเก็บไว้ให้แล้วรู้สึกกังวล อาวุธอันตรายอย่างนี้เขาไม่อยากให้เท็นกะเฉียดใกล้ แล้วก็ไม่อยากให้ยูไปยุ่งกับมันด้วย
   “ทิ้งได้ที่ไหนกันล่ะ” ถึงจะเป็นดาบสองคม แต่สิ่งที่ลืมไม่ได้ คือ ไม่ว่าจะยังไงทางศาสนจักรก็เห็นเท็นกะเป็นศัตรูอยู่วันยังค่ำ สิ่งนี้จะช่วยเท็นกะในยามที่ต้องต่อสู้ได้ “...เพราะเอเธลดึงพลังส่วนหนึ่งของหอกนี้ไป ในระยะเวลาอันใกล้นี่คงไม่มีพลังที่จะทำลายเมืองทั้งเมืองในทีเดียวอย่างคราวนั้นได้อีก

   “เมี้ยว~” ลูกแมวส้มมาออดอ้อนเคลียคลอขาคุณแม่

   แล้วคันดะก็กลายเป็นแมวเหมียวไปอ้อนลูกบ้าง ...อ๊ากกกกก เห็นแม่ลูกคลอเคลียกันแล้วอิจฉา มากระหนุงกระหนิงกับเขาอย่างนี้บ้างสิ!!! คิดอะไรรั่วๆ เสร็จแล้วก็ยิ้ม บอกกับตัวเองว่ายูกับเท็นกะมีความสุขก็ดีแล้วล่ะนะ ถึงคุณพ่ออย่างเขาจะระกำจิตไปบ้างก็เถอะ (ชีวิตนี้คงต้องยังใช้กรรมอีกนาน กรั่กๆ)

   “เดี๋ยวนี้ไม่เห็นหน้าลูลูเบลกับโร้ดเลยนะ” ราวี่สงสัย แต่ก็คิดว่าไม่มาก็ดีเหมือนกัน บ้านจะได้ไม่ต้องมีตัวยุ่ง
   “...นั่นสินะ แต่ก็พอเข้าใจ ว่าทำไมลูลูเบลกับโนอาคนอื่นถึงไม่โผล่หน้ามาที่นี่” พวกนั้นคงกำลังพยายามรักษาระยะห่างเพื่อที่จะสลัดความผูกพันกับเท็นกะ ...ต่อให้มีสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแค่ไหน พวกนั้นก็ยังเป็นโนอา เป็นพวกพ้องของเค้านท์พันปี

   “ยู หนีไปด้วยกันมั้ย?” ราวี่ถามซ้ำคำถามเดิมที่เคยถามมาแล้ว “อยู่ที่นี่ต่อก็ต้องเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่ายไม่ใช่เหรอ?”
   “ถ้าไปจากที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหนได้” เขาไม่รู้ว่าที่ไหนจะปลอดภัยสำหรับเท็นกะ

   ถ้ามีที่ที่อยู่ได้โดยไม่ทำให้แม่ลำบาก
   เขาก็อยากจะไปนะ...
   ที่ราวี่พูดก็ถูก... เขาก็ไม่อยากถูกคาดหวังจากพวกโนอา
   และก็ไม่อยากต่อสู้กับเอ็กโซซิสท์โดยที่ต้องเป็นหุ่นเชิดของใคร

   “ฉันเป็นบุ๊คแมนนะยู” ราวี่อวด
   “แล้วเกี่ยวอะไรกับเรื่องหนี?” คันดะยังงงอยู่
   “ที่ที่ปลอดภัยน่ะ ฉันพอจะรู้” ที่ไม่พูดก่อนหน้านี้เพราะเห็นว่าเท็นกะสนิทสนมกับพวกโนอามาก และถ้าจะขอให้ไปตั้งแต่แรกยูกับเท็นกะคงจะปฏิเสธ ...แต่เวลานี้คนในครอบครัวทั้งหมดคิดเหมือนกันว่าควรจะไปจากที่นี่

   พ่อแม่ลูกทำทีออกไปเดินเล่น แต่ก็หายหน้าไปโดยส่งข่าวกลับมาอีกเลย
   ทางเค้านท์พันปีคาดการณ์ไว้แต่แรกไม่ได้ร้อนใจนัก

   จะหนีจากคนอื่นน่ะมันง่าย
   แต่การหนีจากตัวเองน่ะมันยากนะเท็นกะ

   .
   .
   “......ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับทิกี้” อเลนพยายามอยู่นานกว่าจะห้ามน้ำตาได้ เขาพยายามกลับมาทำตัวร่าเริงเหมือนเดิม แต่ทิกี้ดูออกว่าอเลนกำลังฝืน เพราะเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอนั่นแหละนะ เวลาเจ็บปวดถึงได้เจ็บปวดมากกว่าคนอื่น “...สงครามไม่เคยให้อะไรกับใครเลย แล้วทำไมถึงต้องทำสงครามกันด้วยนะ ผมไม่เข้าใจเลย”

   ถ้าเป็นเวลาปกติ...
   ทิกี้คงแหย่เล่นไปว่า ‘ให้ความสำราญ’ กับเขาไง แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มคิดเหมือนกัน
   มีกี่สิ่งที่ได้มา... และมีกี่สิ่งที่เสียไป... ด้านของความสูญเสียมากขึ้นเรื่อยๆ

   “อเลน ..ฉันน่ะ......”
   “?” ทำเหมือนจะพูดอะไรแล้วก็ไม่พูด
   “ช่างเถอะ” เรื่องตอนที่อเลนไปเจอเท็นกะเจ้าตัวดูจะจำไม่ได้ เขาสงสัย แต่ก็ไม่อยากรื้อฟื้น “เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันสักหน่อยมั้ย จะได้สบายใจขึ้น”

   ทีแรกอเลนจะปฏิเสธ แต่เห็นสีหน้าของทิกี้แล้ว...
   ตัวทิกี้เองก็กำลังไม่สบายใจเหมือนกันสินะ
   โนอาเองก็มีเลือดเนื้อ และไม่ได้ไร้จิตใจ
   เอเธลอยู่กับพวกเขามาตลอด เวลาที่สูญเสียก็ย่อมต้องเสียใจเป็นธรรมดา

   อเลนส่งมือของตนให้ทิกี้จูง “คิดว่าวันนี้เป็นวันฮอลิเดย์ก็แล้วกันนะครับ”

   วันนี้อากาศดี ราวกับไม่เคยมีเรื่องร้ายมาก่อน
   แต่ความเป็นจริง โลกยังไม่เคยได้อยู่อย่างไร้ไฟสงคราม
   สงครามเริ่มขึ้น จบลง และก็เริ่มขึ้นใหม่ เป็นวัฎจักรต้องสาป

   ความหวังของผู้กล่าวคำอวยพรยามไฟชีวิตมอดดับจะเป็นจริงได้หรือ?
   เรื่องนั้นมีแต่คนที่ยังมีชิวิตอยู่เท่านั้นที่ต้องหาคำตอบ

   สงคราม...
   ไม่เคยหายไปจากหน้าประวัติศาตร์

   “...เลวร้ายที่สุด......” เอ็กโซซิสท์ผู้หนึ่งกล่าวเมื่อเห็นสภาพในเมืองที่พวกเขามาสำรวจหาผู้รอดชีวิต ...ผู้คนส่วนหนึ่งตาย ส่วนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสหมดทางเยียวยาถึงขนาดที่ว่าพวกเขาต้องช่วยฆ่าให้เพื่อจะได้หลุดพ้นจากความทรมาน... ไม่มีผู้รอดชีวิต

   ความตายของผู้คน...
   สร้างความเคียดแค้นชิงชังต่อกันไปเป็นทอด
   จนกระทั่งกลายเป็นวัฎจักรอันไร้จุดจบ

   “...ไม่มีคนที่รอดชีวิตมาแบบไม่ต้องให้เราช่วยให้ไปสบายสินะ” ชิโอริคิดไว้แล้ว แต่ไม่อยากพูดทำลายความหวังของเพื่อนร่วมงาน ...ชีวิตกับความตายใกล้กันแค่นิดเดียว ...ถ้าพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว เธอก็อาจจะเป็นคนที่ตายได้เช่นกัน ...ความป่าเถื่อนในโลกกว้างแตกต่างกับหมู่บ้านเล็กๆ ที่เป็นบ้านเกิดของเธอราวฟ้ากับเหว “ชักจะเริ่มรู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมาแล้วแฮะ”

   คิดถึง... แต่ไม่กลับไปหรอกนะ...
   เธอเองที่อยากเห็นโลกกว้างใบนี้ และก็ออกจากหมู่บ้านมา
   ตราบเท่าที่ดวงตาเธอยังเห็นวิญญาณที่น่าเวทนาของอาคุมะ
   กลับบ้านไปก็นอนตายตาไม่หลับแหงๆ...

   อเลนโดนปลดจากการเป็นเอ็กโซซิสท์ไปแล้ว แต่เธอจะเป็นคนสานเจตนารมณ์ต่อเอง

   “...ความรักนี่มันเป็นอะไรที่น่าปวดใจเป็นบ้า” เธอรักอเลนจริงๆ นะ แต่อเลนมีคู่อยู่แล้วเธอไม่อยากเข้าไปแทรก ความรักที่เธอต้องเป็นฝ่ายไล่ตามอยู่ข้างเดียวน่ะไม่เอาด้วยหรอก

   “ชิโอริจัง~!!!!!” เสียงหัวหน้าแผนกวิทยาศาสตร์ส่งเสียงหนวกหูมาทางโกเลมไร้สาย “รินารี่ยังไม่กลับมาเลย เธอติดต่อรินารี่ได้รึเปล่า?!!!” ในเวลาภารกิจบางครั้งก็กินเวลานานกว่าที่คาดการณ์ไว้ แต่นี่เล่นหายไปโดยไม่ติดต่อกลับมาเลย... รินารี่ก็ไม่ใช่เด็กเหลวไหล คิดได้อย่างเดียวว่าอยู่ในสภาพที่ติดต่อไม่ได้
   “ฉันก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกันค่ะ” คิดว่ารินารี่กลับศูนย์ใหญ่ไปตั้งนานแล้วซะอีก อย่านี้ก็แย่สิ หายไปไหนของเขาเนี่ย
   “งานสำรวจเมืองก็เสร็จแล้วใช่มั้ย ฉันขอสั่งงานชิ้นต่อไปเลยนะ ตามหารินารี่ให้เจอแล้วพากลับมาอย่างปลอดภัยด้วย”
   “รับทราบค่ะ” ชิโอริก็เป็นห่วงรินารี่เหมือนกัน ก็เธอเป็นเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวในศาสนจักร
   “ฝากด้วยนะ” โคมุอิพูดด้วยความคาดหวัง

   .
   .
   “...อือ~” รินารี่ปรือตาขึ้นแล้วลุกพรวดเมื่อรู้สึกตัว ...เตียงนอน... ที่นี่ห้องของใคร?
   “ฟื้นแล้วรึ?” ลูลูเบลเอ่ยถาม
   บาดแผลเริ่มสมานตัวแล้ว “...ทำแผลให้ฉันเหรอ? ทำไม.. ทั้งๆ ที่เธอเป็น...”
   “โนอา” ลูลูเบลต่อคำให้ “...ฉันไม่คิดจะทำดีกับเอ็กโซซิสท์หรอกนะ แต่เท็นกะขอร้องว่าให้ฉันช่วยดูแลเธอจนกว่าแผลจะหายดี”

   แค่ช่วงนี้เท่านั้นที่เธอจะญาติดีด้วย
   เมื่อไหร่ที่รินารี่ฟื้นตัวดีแล้วเธอจะส่งกลับศาสนจักร
   และหลังจากนั้นถ้าพบกันอีก พวกเธอก็จะกลายเป็นศัตรูกันเหมือนเดิม

   .
   .
   “พวกนาย... มาอยู่บ้านคนอื่นเขาก็รู้จักเกรงใจบ้างสิฟะ!!!” ชายหนุ่มเจ้าของบ้านโหยหวน ข้าวของเขามีแต่รอยลับเล็บแมวเต็มไปหมดแล้ว เจ้าราวี่บ้า สั่งสอนเมียกับลูกไม่เป็นรึง๊า~~~~~ย!!!!!
   “ขอโทษนะ” ราวี่พนมมือขอโทษ คนดวงซวยก็ใจอ่อนตามเคย ก็พวกเหมียวๆ มันน่ารัก ...ถึงจะทำสมบัติล้ำค่ามาตั้งแต่ยุคอดีตพังไปหลายชิ้นก็เถอะ ...เขาเป็นโรคแพ้ความน่ารัก~!!!

   “ราวี่ เจ้าหมอนี่มันใครกันเหรอ?” เห็นหน้ากันมาตั้งนานแล้วคันดะเพิ่งจะถาม
   “เพื่อน/คู่แข่ง น่ะ” ราวี่ตอบเพื่อน ทางนั้นตอบคู่แข่ง ตกลงมันเป็นอะไรกัน
   “ซิกนัสเป็นหนึ่งในว่าที่ผู้สืบทอดตำแหน่งบุ๊คแมนน่ะ”
   อ้อ เหรอ สิงบ้านนี้มาตั้งนานเพิ่งจะรู้ชื่อนะเนี่ย คันดะทำเนียนไป “ที่นี่จะปลอดภัยแน่เหรอราวี่?”
   “อ้าว อย่าดูถูกกันนักสิ ที่นี่ออกแบบเพื่อป้องกันการบุกรุกจากภายนอกเป็นพิเศษ รับรองว่าปลอดภัยกว่าที่สาขาใหญ่ของเอ็กโซซิสท์ซะอีก” เขาค้นคว้าเรื่องของอาคุมะและเค้าทน์พันปีมาตลอดทั้งชีวิต และก็รู้หลายอย่างที่พวกเอ็กโซซิสท์ไม่รู้ด้วย

   บอกว่าเป็นบ้านก็จริง
   แต่ออกแบบระบบมาให้เหมือนศูนย์หลบภัยซะมากกว่า ก็เขาไม่ชอบให้ใครหน้าไหนมารบกวนงานวิจัย


- TBC -


ตัวละครใหม่ ได้ออกโรงตอนใกล้ๆ จะจบ 555