DreamChaser's Factory~ บล็อกมืดๆ ของคนม่วงๆ ~

Title : Red Lily
Pairing : Lavi x Yu, Tyki x Allen
Fandom : D.Gray-Man
Rate : เอ่อ.. อืม...............


รัตติกาลที่ ๔๑

   “นายหายหน้ามาอย่างนี้ บุ๊คแมนไปเป็นห่วงแย่เรอะราวี่” ซิกนัสถามกับเพื่อนตน
   “...ฉันก็รู้นะว่าที่ทำอยู่นี่ทำให้ใครหลายคนต้องเป็นห่วง แต่ว่าฉันอยากอยู่กับยูกับเท็นกะ” เป็นว่าที่ผู้สืบทอดตำแหน่งแต่หนีงานมาแบบนี้ปู่บุ๊คแมนคงยัวะน่าดู
   “ตำแหน่งบุ๊คแมนน่ะ... ไม่เอาแล้วใช่มั้ย?” ถ้าเทียบคุณสมบัติโดยรวมแล้วราวี่เหมาะสมที่จะเป็นบุ๊คแมนมากกว่าเขา แต่ถ้าชวดตำแหน่งแล้วขอเสียบแทนนะเพื่อน (อ้าว เฮ่ย เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดนี่หว่า!)
   “ฉันเลือกยูกับเท็นกะ” การเป็นบุ๊คแมนเคยเป็นเป้าหมายหลักของเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
   “แล้วพวกนายจะทำยังไงต่อไป ถึงที่นี่จะปลอดภัย แต่ถ้าต้องอุดอู้อยู่ในนี้ตลอดไปที่นี่ก็ไม่ต่างจากกรงขังหรอกนะ”
   “เรื่องนั้นฉันเองก็คิดอยู่...” การที่จะให้ทุกอย่างเป็นดั่งใจเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่เขาก็อยากให้ยูกับลูกมีทุกอย่างที่เพียบพร้อมกว่านี้
   “มีอีกอย่างที่ฉันอยากจะถามนายด้วย” ทำหน้าจริงจังกว่าเมื่อกี้อีก เรื่องที่อยากจะถามนี่คงเป็นเรื่องสำคัญมากสินะ ราวี่คิด “ปีนี้เท็นกะอายุเท่าไหร่?”
   แป่ว~!! “นี่อย่าบอกนะว่านาย......”
   “หึ” ไอ้ ‘หึ’ นี่มันหมายความว่าง๊า~~~~~~ย!!!!
   ราวี่กระชากคอเสื้อไอ้คุณเพื่อนมาขู่เข็ญ “ถึงนายจะเกลียดมนุษย์ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ควรจะมากิ๊กกับลูกชายฉันนะเฟ้ย!!” เข้าโหมดหวงลูกสาว(?)ไปแล้ว ไอ้เพื่อนตัวนี้มัน Zoophilia ของจริง ต้องระวังอย่างแรง!!!
   “เท็นกะเค้าน่ารักดีนี่นา” ไม่เกี้ยวคันดะ ยูก็บุญแล้ว 55555555
   “ฆ่าเพื่อนนี่ตกนรกกี่ปีฟะ!”

   “ฉันทำอาหารเสร็จแล้วนะ ไปทานกันได้แล้ว” สองหนุ่มเลิกกัดกันไปทานอาหารที่ยูทำ

   มันเอาจริงรึเปล่าฟะ?!
   ราวี่ยังห่วงสวัสดิภาพความเวอร์จิ้นของลูกชาย เข้าข่ายหนีเสือปะจระเข้รึเปล่าเนี่ย?!

   “ยูจังทำอาหารอร่อยดีนะ” ซิกนัสชม หมกตัวอยู่ที่นี่คนเดียวมานานไม่ค่อยจะมีอะไรดีๆ กินหรอก เพราะแค่ไข่ดาวไข่เจียวเขายังทอดไหม้เลยมีแต่อาหารสำเร็จรูปเต็มไปหมด นานๆ ทีจะได้ทานของสด
   “ห้ามหลีเมียฉัน ห้ามเกาะแกะลูกฉันด้วย!!” พี่ระวีทนไม่ด๊ายยย!!
   “เมี้ยว~~” เหมียวเท็นกะปีนขึ้นหัวซิกนัส เอาหัวเค้าทำรังไปแล้ว
   “!!!!” เท็นกะไปเกาะฝ่ายนั้นเอง เอง เอง เอง~ << เอคโค่จากเส้นศูนย์สูตรไปถึงขั้วโลกเหนือ >> ป๋าไม่ยอมให้ลูกออกเรือนไปกับไอ้หนุ่มหน้าไหนทั้งสิ้นนะลูก ...นังระวีมันจ๋อยไปนั่งน้ำตาตกในใต้โต๊ะกินข้าวแล้ว

   ลูกแมวส้มก็รู้นะว่าอะไรเป็นอะไร...
   แต่พอเขาเข้าใกล้เจ้าของบ้านแล้วราวี่มันสติแตก แกล้งแล้วสนุกดี
   หลังจากนี้นังระวีก็ไปศึกษาตำรา ‘เลี้ยงลูกอย่างไรไม่ให้เป็น Uke’
   แล้วก็ต้องยอมสละเวลาเมคเลิฟเอาเท็นกะมานอนด้วย
   กันไว้ เผื่อเพื่อนเวรจะหน้ามืดอยากพรากผู้เยาว์ขึ้นมา

   “หมอนั่นคล้ายนายนิดๆ นะ” คันดะพูดถึงเจ้าของบ้านที่พวกเขามาสิงอยู่
   “คล้ายตรงไหน ฉันหน้าตาดีกว่าตั้งเยอะ!” ราวี่บ่น
   ‘ผมหรอกที่หน้าตาดีสุด’ ลูกแมวส้มคิดในใจ

   คล้ายตรงอยู่เฉยๆ แล้วก็ดูดีอยู่หรอก แต่อ้าปากพูดเมื่อไหร่รั่วแตกได้ทุกที

   นอนด้วยกันกับลูก ราวี่กะจะทำตัวเป็นป๊ะป๋าที่ดีอ่านนิทานก่อนนอนให้ลูกแมวฟัง แต่หนังสือที่หาได้จากที่นี่ ...ประวัติศาสตร์ ศาสนา การเมือง ฟิสิกส์ คณิตชั้นสูง ปรัชชา บันทึกอาชญากรรม... เอ่อ~ ...มันไม่มีหนังสือสำหรับเด็กเลยนี่หว่า... ราวี่ที่ทำใจอ่านหนังสือพวกนี้ให้ลูกฟังก่อนนอนไม่ได้คิดว่าจะเอาหนังสือไปเก็บ แต่เท็นกะก็คว้าเอาไปอ่านก่อน... สนใจเรื่องนี้พวกนี้ด้วย นอกจากหน้าตาแล้วก็มีส่วนที่คล้ายพ่อเหมือนกันนะ

   คันดะลูบหัวลูกแมว “อย่านอนดึกนักนะจ๊ะ”
   “ฮะ” เท็นกะตอบรับ

   “แม่ฮะ... ตรงนี้แปลว่าอะไรเหรอฮะ?” ลูกแมวเจอคำที่แปลไม่ออกก็ถามหม่ามี๊
   “......” ถ้าคุณแน่อย่าแพ้ป.4(?) ...คุณแม่เขารู้เรื่องซะที่ไหนล่ะคะคุณลูก!
   “ให้พ่อดูหน่อยสิ” อา... ในที่สุดสวรรค์ก็ประทานโอกาสให้นังรั่วทำตัวสนิทสนมกับลูกได้โดยไม่โดนลูกข่วนหน้าแหก

   ความจริงราวี่ก็ฉลาดนะ
   แต่ว่าปกติไอ้ความฉลาดนั่นโดนความรั่วกลบซะมิด
   คันดะมองสามีที่ตั้งอกตั้งใจสอนลูกแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

   ฟรี้~~~~~~

   ลูกแมวหลับแล้วราวี่ก็เอาเอาผ้าห่มห่มให้ เวลาไม่ดื้อนี่ดวงใจน้อยๆ ของพ่อแทบทำเอาละลาย “ฝันดีนะ เท็นกะ”
   “ราวี่... แผลของนายเป็นยังไงบ้าง” คันดะถามถึงแผลจากกรงเล็บของเอเธล
   “ไม่ได้หนักมากหรอก อีกไม่นานก็คงหายสนิท” ดีใจที่ยูเป็นห่วงเขาด้วย
   “ขอโทษที่ทำให้นายต้องมาลำบากกับฉันด้วยนะ” การเป็นบุ๊คแมนเคยเป็นความฝันของราวี่ ตอนนี้อย่าว่าแต่เป็นบุ๊คแมนเลย แค่จะกลับไปที่ศาสนจักรก็ทำไม่ได้
   “ฉันไม่คิดว่าลำบากเลยนะ เท็นกะเป็นลูกของฉัน แล้วยูก็เป็นคนที่ฉันรัก ได้อยู่ด้วยกันน่ะมีความสุขออก”
   “ราวี่...” ได้อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขเหรอ? ทั้งที่ถ้าไม่ตามฉันมานายอาจจะมีทุกอย่างพร้อมกว่านี้ก็ได้... คันดะหอมแก้มสามีฟอดหนึ่ง “...ราตรีสวัสดิ์นะ”

   “ครับ... ทราบแล้วครับ... คุณเองก็เป็นห่วงราวี่สินะครับบุ๊คแมน” ชาตินึงถึงจะโทรศัพท์หาเขาซะทีนะ นี่ถ้าราวี่ไม่มาสิงอยู่ที่นี่ สงสัยเขาจะกลายเป็นบุคคลที่โลกลืม ซิกนัสวางหูโทรศัพท์.. ฝากดูแลอย่างงั้นรึ... ถึงไม่ฝากเขาก็ทิ้งราวี่ไม่ได้อยู่แล้วล่ะน่า อย่างน้อยก็โตมาด้วยกันล่ะนะ

   บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจงั้นรึ...
   คุณเองก็ยังมีหัวใจที่จะเป็นห่วงคนอื่นอยู่เลยนะบุ๊คแมน

   ช่วงเวลาที่ผ่าน มีทั้งการได้พานพบ การพลัดพราก
   ที่จะนำไปสู่การพบกันอีกครั้ง หรือการลาจากชั่วนิรันดร์

   “ทิกี้... สัญญาได้มั้ยครับ ว่าคุณจะไม่ตายก่อนผม” ถ้ายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะต้องจากกันไกลแต่ก็ยังมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง เขาสูญเสียคนสำคัญให้กับความตายมามากพอแล้ว
   “รู้สึกว่าสัญญานี่มันจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ นะ” ทิกี้เผลอพูดความในใจ
   “ก็ผมมันเอาแต่ใจนี่ครับ” ถั่วงอกบึ้งหน้า
   “จ้าๆ” มีคนรักเอาแต่ใจก็ต้องลำบากง้ออย่างนี้ “ฉันคงต้องหัดทำงานบ้านเอาไว้บ้างแล้วล่ะมั้งเนี่ย” ทิกี้เปลี่ยนเรื่องพูด
   “ผมก็จะหัดทำอาหาร” ตอนที่เอเธลยังอยู่เขาน่าจะให้เธอช่วยสอนทำบ้างนะ แต่มาคิดเอาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์
   “เธอจะฆ่าฉันเหรออเลน!!!” มุขเก่าเอามาเล่าใหม่ แล้วทิกี้ก็โดนปังตอถั่วงอกเฉาะหัวเข้าให้ ถ้าไม่ทะลุผ่านไปเฉยๆ นี่ได้หัวแบะสองซีกแล้วนะ
   “แบบนี้ต่างหากครับที่เขาเรียกว่า ‘จะฆ่า’ ของจริง” ถั่วงอกแสยะยิ้มอย่างหลอน

   รอยยิ้มนางมาร(?)มันหลอนนะเนี่ย แต่ว่าอเลนร่าเริงขึ้นก็ดีแล้ว ทิกี้จูงมือเลนเดินชมทิวทัศน์ในเมืองไปเรื่อยๆ อเลนหยุดกึกเมื่อรู้สึกว่าสายตาที่มองมาที่ทิกี้ของสาวๆ ชักจะเยอะเกินไป... แย่ล่ะ สาวแถวนี้ไม่พีคโชตะแต่นิยมลุคมาดแมนแฮนด์ซั่มเหรอเนี่ย?!!! อเลนจับทิกี้ใส่เครื่องมือลดความหล่อ(แว่นลายก้นขวดนม) สาวๆ ที่อดเห็นหน้าของทิกี้แล้วพากันถอนหายใจแล้วก็เดินจากไป

   “ปกติเธอไม่ชอบให้ฉันใส่แว่นนี่ไม่ใช่เหรอ?”

   ก็ใช่ ถ้าใส่แล้วเขามองหน้าทิกี้ไม่ถนัด
   แต่ถ้าถอดแล้วโดนพวกสาวมองหื่นๆ อย่างนั้นใส่ไว้เหอะ
   ถั่วงอกไม่อยากให้สามีตัวเองโดนลวนลามทางสายตา

   เดินต่อกันไปเรื่อยๆ ก็พบกับคาสิโนสุดหรูแห่งหนึ่ง “ทิกี้ครับ... เข้าไปหาอะไรเล่นกันมั้ยครับ?”
   “...เอ่อ” รอยยิ้มสยองนี่ มันบ่งบอกชัดเจนแจ่มแจ้ง ว่ากะเข้าโกงเต็มที่ แต่ไอ้ที่ ‘เอ่อ’ นี่ไม่ใช่ไม่เห็นด้วยนะ แค่ผวากับรังสีทมิฬของคุณภรรยา ...ไม่ได้กลับไปหาเค้านท์พันปีเลยไม่มีเบี้ยเลี้ยง... ภาพยนตร์ชุด ‘รักเกิดในวงไพ่’ ได้อวสานไปแล้ว แต่เรามีภาคต่อให้ท่านชม นั่นคือ ‘ตำนานรักรูเล็ตสล็อตแมชชีน’ (ภาพยนตร์บ้าอะไร มีที่ไหนเล่า บรรยายมั่วซั่วทั้งปีทั้งชาติ)

   โกยเงินมาได้อื้อ...

   กะว่าจะเล่นจนตัวคาสิโนเปลี่ยนมือมาเป็นกิจการของถั่วงอก
   แต่ก็ยอมเลิกเมื่อเจ้าของเค้าขอร้องให้หยุดเล่น
   โกงได้แนบเนียน กล้องวงจรปิดยังจับไม่ได้ ...สกิลโกงของถั่วงอกบรรลุถึงขั้นเทพ

- tbc -