DreamChaser's Factory~ บล็อกมืดๆ ของคนม่วงๆ ~

Title : Red Lily
Pairing : Lavi x Yu, Tyki x Allen
Fandom : D.Gray-Man
Rate : PG-13

รัตติกาลที่ ๔๓

   เชอะ!
   ว่าจะให้เจ้าราวี่มันสอนอ่านภาษาลาตินให้ซะหน่อย
   ดันเจอตอนกำลังกระหนุงกระหนิงกับแม่อยู่
   อยากเข้าไปขัดคอ แต่แมวส้มตัดใจไม่ทำ
   เพราะว่ามีแต่แกหรอกนะที่ทำให้แม่ยิ้มอย่างนั้นได้
   แม่ยิ้มให้เขาบ่อยๆ ก็จริง แต่เป็นรอยยิ้มคนละแบบกับที่ให้เขา
   สายตาที่มองราวี่ก็ไม่เหมือนที่มองเขา...

   “ฉันสอนให้เอามั้ย?” เห็นลูกแมวด้อมๆ มองๆ แล้วอดหัวเราะไม่ได้ พฤติกรรมเหมือนคันดะคราวที่แล้วเลย
   “งั้นก็ฝากตัวด้วยนะฮะ” เท็นกะยิ้มร่า
   รอยยิ้มลูกแมว ~ อ๊าง ~ น่ารัก~ “งั้นก็ไปหาที่เงียบๆ กันเถอะ” ปล่อยให้คู่รักเค้าสวีทกันไป เราไปเรียนกันดีกว่า

   ป๊ะป๋าที่รู้ตัวว่าลูกไห้ร้องไห้ฟูมฟายวิ่งหาทั่วบ้าน
   ไปๆ มาๆ ราวี่ดูจะติดลูกยิ่งกว่าเขาอีกนะเนี่ย คันดะคิด

   ‘หยุดนะเจ้าโจรใจทราม!’ ราวี่กำลังจะตะโกนด่าไอ้คุณเพื่อนเพราะคิดว่าเอาตัวลูกเขามาทำอกุศล แต่พอเห็นเท็นกะก้มหน้าก้มตาตั้งใจเรียนแล้วก็รูดซิปปาก “...ขอโทษนะเพื่อนที่ฉันดูนายผิดไป”
   “นายคิดว่าฉันจะทำอะไรเด็กรึไง?” ผู้ใหญ่คุยกันลูกแมวไม่รู้เรื่อง ‘ทำอะไร’ นี่แปลว่าอะไร “เอาไว้เท็นกะสักสิบขวบค่อยว่ากันใหม่”
   “ต่างกันตรงไหนวะ!!!!” ราวี่คว้าเก้าอี้ใกล้ๆ ตัวมาไล่ฟาดว่าที่ลูกเขย เมียข้าใครอย่าแตะ!! ลูกข้าใครอย่าต้องเฟ้ย!!!
   “แว้กก!!!  เอาไว้ฉันกับเท็นกะแต่งงานกันก่อนก็ได้” ตานี่ยังไม่เลิก
   เมื่อกี้ว่าใครจะแต่งงานกับใครนะ “ไม่เอาหรอก ผมจะแต่งงานกับแม่!!!”
   “แม่ลูกแต่งงานกันไม่ได้สักหน่อยนี่นา” ซิกนัสว่า
   แคว่กกกกก ความจริงบางอย่างไม่ควรพูด เท็นกะกะข่วนหน้าอาจารย์ชั่วคราวซะแผลเต็มหน้า “ผมไม่แต่งงานกับคุณหรอก!!!” เกลียดแล้ว ...เท็นกะวิ่งหนี

   ราวี่ลูบหัวคนที่จะนอนตายเพราะความเฟลอย่างเวทนา
   โดนเหมือนกันเลยว่ะ เพื่อนเอ๋ย!!!

   ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน---
   นาร์กิสเข้าแล้วเจ้าข้าเอ๊ย!!!!

   “พวกนายทำอะไรกับเท็นกะ” คันดะเห็นลูกร้องไห้แล้วทนไม่ได้ พอเขาเข้าไปถามก็ซึมไม่ยอมตอบอีก
   “ทำไมฉันโดนหางเลขไปด้วยอ่ะ?” ป๊ะป๋ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเมียจ๋า~ ราวี่ผลักตัวต้นเหตุไปรับหน้า
   เห็นหน้ายักษ์ของคันดะแล้วซิกนัสก็ยกมือไหว้สาธุ อย่าฆ่ากันน้า~! “แค่บอกไปว่าแม่ลูกแต่งงานกันไม่ได้เท่านั้นเอง”
   “......” รอดตายหวุดหวิด แม่แมวน่ากลัวเป็นบ้า!! คันดะไปโอ๋ลูกแล้วซิกนัสก็บ่นพึมพำ “ราวี่เอ๊ย เมียนายนี่สวยประหารจริงๆ ว่ะ” แม่ยายน่ากลัวโคตร! (ได้ข่าวว่าเอ็งยังไม่ได้แต่ง)

   ราวี่ก็อยากไปปลอบใจลูก แต่เรื่องอย่างนี้ให้ยูเป็นคนพูดเองดีกว่า
   เดี๋ยวเขาไปพูดอะไรไม่เข้าหูเท็นกะเข้าเท็นกะจะน้อยใจยิ่งกว่าเก่า

   “เท็นกะจ๊ะ คุยกับแม่หน่อยนะคนดี” คันดะเห็นลูกไม่ยอมหันมาหาก็กลายเป็นแมวดำไปไซร้คอลูกแมวส้มที่ยังน้ำตาซึม
   “...จริงๆ แล้วผมแต่งงานกับแม่ไม่ได้ใช่มั้ยฮะ?” ลูกแมวส้มน้ำตาร่วง
   “หยุดร้องไห้เถอะนะคนเก่งของแม่” คันดะปาดน้ำตาให้ลูกแมว ...แม่ไม่ปฏิเสธ แปลว่าจริงสินะ... “ถ้าลูกโตขึ้น สักวันลูกจะมีคนที่ลูกรักมากที่สุดนะจ๊ะ”
   “ก็ผมรักแม่มากที่สุดนี่ฮะ” ลูกแมวสะอื้น
   คันดะส่ายหน้า “ความรักของแม่ลูกน่ะ ไม่เหมือนกับความรักของคู่ชีวิตหรอกนะจ๊ะเท็นกะ”
   “แล้วมันเป็นแบบไหนล่ะฮะ?” คันดะอธิบายไม่ถูก เขาไม่ได้แตกฉานกับเรื่องความรักพอจะแจกแจงรายละเอียดได้ “...แบบที่แม่รักราวี่หรือฮะ?”

   คันดะพยักหน้า

   “สักวันลูกต้องได้พบแน่ๆ จ้ะ คนที่จะรักและให้ความสำคัญกับลูก” คันดะยังอยู่ข้างๆ ลูกชายแม้ว่าเจ้าเหมียวสีส้มจะหยุดร้องไห้แล้ว
   “ตรงนี้ก็มีนะคร้าบบบบบบบบบบ” เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง!!!! คิตตี้ซัมเมอร์ซอลท์x2!!! ไอ้รั่วนี่แม่ลูกกำลังคุยกันเครียดๆ ไม่สงสัยเลยว่าเป็นเพื่อนสนิทของราวี่ได้ยังไง
   “.........” ยังรั่วต่อไม่ออก ซิกนัสยกมือให้สองแม่ลูกดูของบางอย่างในมือเขา “...จะทำยังไงกับหมอนี่ดี?” ในมือของคนถามมีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ...กระต่ายสีส้ม

   งั่บ~

   “จ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!” กระต่ายส้มร้องเมื่อโดนเจ้าเหมียวสีเดียวกับตัวเองเขมือบ
   “เท็นกะอย่ารังแกพ่อเค้าสิ” คันดะห้ามลูก
   อ้าว? ไอ้ตัวนี่มันราวี่หรอกเหรอ? นึกว่าของกิน พอรู้ว่าเป็นราวี่ก็ยังอยากเคี้ยวเล่นล่ะฟ่ะ แต่ก็ยอมปล่อย “เพราะแม่ขอไว้หรอกนะ ~ฮึ” หมั่นไส้ที่แม่ไม่ได้รักเขาคนเดียว
   “เกิดอะไรขึ้นน่ะราวี่?” แมวเหมียวคันดะถามกระต่ายราวี่
   “รู้สึกว่าฉันจะโดนละอองพิษของของเอเธลเข้าไปตอนที่เข้าไปกันเท็นกะนะ” ที่โดนคงไม่มาก เพราะเพิ่งมาออกอาการเอาตอนนี้ แต่ว่าเขาจะกลับร่างเดิมได้รึเปล่าเนี่ย จะแว่บไปขอยาแก้จากโคมุอิที่ศาสนจักรก็ไม่ได้ด้วย เดี๋ยวเป็นเรื่อง

   แผล่บ~

   เป็นกระต่ายก็ดีเหมือนกันแฮะ! นังระวีเปลี่ยนใจกะทันหันเมื่อภรรเมียเลียขนส้มๆ ให้ ...ตอนอยู่ในร่างมนุษย์ยูไม่ยอมทำให้แหงๆ (คิดอะไรลามกนี่หว่า)... เท็นกะแอบรู้สึกผิดเมื่อเห็นแผลของป๊ะป๋า... แต่มันละเรื่องกับความหวงหม่ามี๊เฟ้ย! ลูกแมวส้มตะปบกระต่ายหื่น ราวี่เป็นอย่างนี้ตัวเล็กกว่าเขาอีกตะปบได้เพลิน อา~ ความรักของลูกที่มีให้พ่อช่างยิ่งใหญ่(ตรงไหนวะ?!!)

   “ราวี่!!!!!” คันดะสะดุ้งเมื่อเจ้ากระต่ายส้มนอนหงายตาเหลือกไปแล้ว
   “......” ทำรุนแรงเกินไปหรือเนี่ยเรา เท็นกะเริ่มเป็นห่วงป๊ะป๋าที่ใกล้จะตาย หนังกระต่ายมันบาง ทนเขี้ยวทนเล็บแมวได้มากที่ไหน เจอคุณลูกทั้งงับทั้งเอาเล็บจิ้มก็เดี้ยงน่ะสิ

   หงิง~ กระต่ายส้มนอนครวญครางร้องเสียงอย่างกับลูกหมาอ้อนภรรยากับคุณลูก
   คันดะทำแผลให้ราวี่แล้วก็นอนรอข้างๆ จนถึงเวลาที่ราวี่ฟื้น...
   เท็นกะก็มานอนข้างๆ เหมือนกัน
   อย่าเพิ่งตายนะราวี่ แกตายแล้วฉันจะทารุณกรรม(?)ใครเล่น เท็นกะคิด
   ถ้าเจ็บหนักๆ อย่างนี้แล้วลูกเมียมาพะเน้าพะนอคลอเคลียไม่ห่างอย่างนี้ พี่ระวีทนได้!

   ‘ยังอยู่ที่นี่อีกรึ?’

   หืมม์... เมื่อกี้เสียงใครพูดน่ะ ว่าคุ้นๆ หูอยู่ เท็นกะเหลียวหาเจ้าของเสียง เขาคิดไปเองรึเปล่านะ

   “เท็นกะ วันนี้เอาทูน่าอีกมั้ย?” คนอยากเลี้ยงต้อยแมวถาม
   “เอาฮะ” เฮ่ย! เขาโกรธมันอยู่นี่หว่า เห็นแก่กินจนลืมตัว แมวส้มสะบัดหน้าหนี

   น่ารักจังเลยน้า~ ซิกนัสหัวเราะหึๆ เมื่อพ้นหน้าลูกแมวส้มแล้ว... มีสามคนนั้นอยู่ด้วยชีวิตจืดชืดมีสีสันขึ้นเยอะ แต่รู้สึกว่าเรื่องยุ่งๆ กำลังใกล้เข้ามาแล้วสิ... เสียงเมื่อครู่เขาก็ได้ยิน ถ้าจำไม่ผิด... เสียงนั่น... คือเสียงของเอ็กโซซิสท์ที่เขาเคยพบหน้ามาก่อน... นี่ราวี่ นายปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่าน่ะ ที่จริงแล้วเท็นกะเป็นใครกันแน่?

   “อเลน... ฉันเตรียมอาหารเสร็จแล้วนะ” ทิกี้เรียก ไม่กล้าพูดว่าอาหารที่ตัวเองทำจะอร่อย แต่อย่างน้อยก็กินแล้วไม่ถึงกับต้องถูกหามเข้าโรงพยาบาลล่ะนะ

   เรียกไม่หัน...

   “อเลน!”
   “อ่ะ... ครับ... ทิกี้เรียกผมหรือครับ?”
   “เหม่ออะไรอยู่น่ะ?” คิดถึงเอเธลก็ไม่น่าใช่ แววตาของอเลนตอนที่กำลังเหม่อไม่ใช่แววตาแห่งความเศร้าเหมือนกับเวลาที่นึกถึงเธอคนนั้น... มันเหมือนกับแววตาที่มองไปที่ๆ ไกลแสนไกล
   “เปล่าหรอกครับ” พูดไม่ให้ทิกี้เป็นห่วง ...แต่เขาก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกับความทรงจำจะหายไปช่วงหนึ่ง แม้จะแค่ครู่เดียวก็เถอะ

   ทิกี้มองอเลนที่ทานอาหารเพียงน้อยนิด ปกติแค่ไม่กี่นาทีจานชามก็กองพะเนินแล้ว “รสชาติอาหารที่ฉันทำไม่ได้เรื่องมากเลยสินะ...หาคนทำอาหารกับงานบ้านคนใหม่จะดีรึเปล่า?”
   “ไม่ครับ... ผมไม่อยากให้ใครมาแย่งที่ของเอเธล” เขาไม่ได้เห็นเอเธลเป็นแค่อาคุมะหรือคนทำงานบ้าน แต่คิดว่าเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่งของเขา
   “เอาไว้พรุ่งนี้ไปหาอะไรทานข้างนอกกันดีกว่านะ” ทิกี้ก็ว่าอาหารที่ตัวเองทำไม่อร่อย ติดรสมือของเอเธลไปแล้วประสาทรับรสที่เคยเป็นแบบลิ้นจระเข้มันก็แยกแยะความแตกต่างของอาหารได้มากขึ้นน่ะ... จะหัดทำอาหารให้อร่อยๆ ก็ใช่ว่าแค่ข้ามคืนมันจะอร่อยทันตาเห็น ช่วงนี้พึ่งร้านอาหารตามสั่งไปก่อน

   “งั้นวันนี้... ผมกินทิกี้ต่อแทนอาหารนะครับ” ถั่วงอกเมินของกินมาปีนตักร่างสูงพร้อมกอดไม่ปล่อยแล้ว
   “กลับกันไม่ใช่เหรอนั่น... เธอต่างหากที่จะถูกกินน่ะ” ทิกี้หัวเราะ
   “ยังไงก็ได้ครับ” อเลนอ้อน
   “อเลน... เธออย่าทิ้งฉันไปไหนนะ” ทิกี้มองไปที่แขนซ้ายที่เป็นที่สถิตของอินโนเซ้นต์ อินโนเซ้นต์ประเภทสิงสถิตจะเขวี้ยงทิ้งเหมือนประเภทติดตัวก็ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นอินโนเซ้นส์นี้ยังเชื่อมต่อกับหัวใจของอเลนด้วย ถ้าไม่ฆ่าอเลนก่อนคงไม่มีวันทำลายมันได้

   เขารักอเลน... อเลนก็รักเขา...
   แต่อินโนเซ้นต์กับโนอาเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน
   ช่องว่างระหว่างพวกเขาไม่เคยหายไป...

   “ผมรักคุณครับทิกี้” ริมฝีปากทั้งสองขยับเข้าหากันจนแนบชิด

   อยากอยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป...
   ตลอดไป...............
   ...................

   “อเลน นี่บ่ายแล้วนะ ไม่หิวเหรอ?”
   “ขออีกห้านาทีครับทิกี้”
   “ตื่นบ่ายๆ อย่างนี้ทุกวันสุขภาพจะเสียเอานะ”
   “ก็ใครล่ะครับที่ให้ผมอยู่ด้วยถึงตีสอง-ตีสามทุกคืน” ทำไมทิกี้ถึงตื่นเช้าได้ทุกวันนะ เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะนัก
   “ฉันออกไปเตรียมชุดให้นะ” ทิกี้ปล่อยให้ร่างเล็กหลับต่ออีกสักพัก

   เตรียมชุดเสร็จแล้วก็กลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง “แมวน้อยของฉันตื่นหรือยัง?”

   เอ๋?! ทิกี้งุนงงอยู่ชั่ววูบแล้วก็เปลี่ยนเป็นสังหรณ์ร้ายแทน อเลนลุกจากเตียงและเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ใช่ชุดที่เขาเตรียมให้... เป็นชุดที่เขาเกลียดซะด้วยสิ... ชุดเอ็กโซซิสต์... น่าจะเผาทิ้งซะตั้งนานแล้วนะ! “อเลน... ถอดชุดนั่นซะ!!!”
   นอกจะไม่ถอดชุดเอ็กโซซิสท์ตามที่ทิกี้สั่งแล้ว ยังท้าทายด้วยการสวมหน้ากากคราวน์คลาวน์อีกด้วย “ผมไม่ใช่อเลนของคุณนะครับ” ดวงตาที่อยู่ใต้หน้ากาก แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดนัก แต่ทิกี้ก็รู้สึกได้ว่าอเลนกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาแม้คำพูดจาจะดูสุภาพเหมือนอเลนยามปกติ แต่ก็ผิดแปลกไป

- TBC -