DreamChaser's Factory~ บล็อกมืดๆ ของคนม่วงๆ ~

เพลงประกอบฟิกวันนี้ ขอเสนอเพลง "หนทางสู่รัก"
ใช้ประกอบการจิ้นได้เกือบทุกคู่ในเรื่อง
ไม่ใช่เพลงประกอบสำหรับประกอบตอนนี้เดี่ยวๆ
เป็นเพลงสำหรับบิวด์อารมณ์ Flashback ให้คนอ่านนึกย้อนกลับไปตอนเก่าๆ
จนมาถึงส่วนของปัจจุบันซะมากกว่า...


Title : Red Lily
Pairing : Lavi x Yu, Tyki x Allen
Fandom : D.Gray-Man
Rate : PG-13

รัตติกาลที่ ๔๔

   ‘ผมไม่ใช่อเลนของคุณนะครับ’

   บรรยากาศ... คล้ายกับเมื่อตอนที่เขาตามอเลนไปเจอตอนอยู่กับเท็นกะ... ไม่สิ บรรยากาศกดดันยิ่งกว่าเมื่อตอนนั้นอีก... เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับตอนที่เขาสู้กับอเลนในเรืออาร์ค... ‘อย่าดูถูกอินโนเซ้นต์เชียวนะขอรับ เพื่อกำจัดพวกเราแล้วมันทำได้ทุกอย่าง แม้ว่าจะต้องกลายเป็นปีศาจก็ตาม’ ...ความรู้สึกที่ราวกับร่างกายนี้จะเสื่อมสลายเพราะถูกจิตของอินโนเซ้นส์ข่มเอา

   “อย่างนี้นี่เองสินะ” ทิกี้พึมพำ... ตัวตลกแห่งพระผู้เป็นเจ้า... หรือที่เขาเรียกสิ่งนั้นว่า ‘ปีศาจร้ายสีขาว’ ...เลือดโนอาในกายกำลังปั่นป่วน... รู้สึกครั่นมืออยากจะทำลายเจ้าตัวตลกนี่ทิ้งเหลือเกิน... ถ้าไม่ติดว่าเป็นร่างของอเลนเขาคงลงมือไปแล้ว ...แม้สัญชาตญาณของโนอาจะแรงกล้า แต่ทิกี้ยังมีสติแยกแยกแยะออกว่าเบื้องหน้าคือร่างของคนที่เขารักที่สุด

   ตรงกันข้าม... อเลน วอคเกอร์ซึ่งตอนนี้ถูกควบคุมจิตใจด้วยสาตราแห่งพระเจ้ากลับเล่นงานโนอาที่พยายามยั้งแรงกระตุ้นที่จะต่อสู้ของตนอย่างไม่ออมมือ ...ชั่วพริบตากรงเล็บคราวน์คลาวน์ก็คร่อมอยู่เหนือใบหน้าของทิกี้โดยที่เฉี่ยวบาดเนื้อบริเวณแก้มไปด้วย

   “...อเลน.........” ทิกี้เรียกชื่อของอีกฝ่าย
   “......นั่นไม่ใช่ชื่อของผม...” ผู้ที่สิงสถิตอยู่ในร่างพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก็เปลี่ยนเรื่องพูด “การนั่งบนภูดูเสือกัดกันก็ไม่เลวนักหรอกนะครับ แต่ว่าผลลัพธ์ออกมาไม่ค่อยเป็นที่พอใจของผมเท่าไหร่ ครั้งนี้ก็เลยคิดว่าจะจัดการด้วยตัวเอง” เขากำลังพูดถึงการต่อสู้ของเท็นกะกับเอเธล ...แต่อย่างน้อยก็ทำให้ลองกินุสใช้ไม่ได้ไปชั่วคราว สร้างโอกาสเก็บกวาดให้เขาล่ะนะ

   จากที่อเลน วอคเกอร์ทำพลาดไปเมื่อครั้งที่ติดอยู่ในเรืออาร์ค
   ปิดฉากกันตรงนี้ซะเลยนะ ลอร์ดทิกี้ มิกส์!!!!

   กึก—

   มือขวาของอเลนจับแขนซ้ายเอาไว้ “...ยังขยับได้ด้วยความตั้งใจของตัวเองอีกรึ... มนุษย์นี่เวลาที่ปกป้องคนที่ตัวเองรักนี่แข็งแกร่งจังเลยนะ” แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับเขานี่นะ “เอาไว้ผมจะจัดการคุณทีหลังก็แล้วกันนะครับ” ถ้าฝืนดึงดันจะกำจัดโนอาแห่งความสำราญให้ได้ในทันที เขาคงควบคุมร่างนี้ได้อีกไม่นาน จิตของผู้เป็นที่สิงสถิตสำหรับเขาก็แข็งแกร่งไม่ใช่น้อย

   งานสำคัญที่เขาควรจะทำเป็นอย่างแรกไม่ใช่การกำจัดโนอา
   แต่เป็นการทำลายต้นกำเนิดพลังงานของอาคุมะ...

   ตัวตลกแห่งพระผู้เป็นเจ้าผละตัวถอยห่าง ผิวอากาศข้างกายปีศาจสีขาวปริแตก และปรากฏรูปร่างของนาวาแห่งพระเจ้าขึ้นมา ที่พักพิงของเจ้าลูกแมวน้อยแบล็กฮาร์ทนั่นแม้จะถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อป้องกันการก้าวก่ายทั้งจากพวกของเค้านท์พันปีและศาสนจักรแห่งความมืด แต่ก็ไม่สามารถปิดกั้นความสามารถในการเชื่อมต่อระหว่างมิติของเรืออาร์คไปได้ ...เรืออาร์คอาจไม่มีประโยชน์สักเท่าไหร่กับคนที่ไม่รู้จักวิธีควบคุมดี แต่สำหรับความทรงจำตลอดเจ็ดพันปียังมิจางหาย แค่จะไปให้ถึงตัวเป้าหมายน่ะเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก

   “ไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆ หรอกน่า” ทิกี้รู้เท่าทันความคิด
   มือของทิกี้ที่สัมผัสกับหัวใจโดยตรงไม่ได้ทำให้ปีศาจสีขาวหวั่นไหวแม้แต่น้อย “คิดจะฆ่าผมหรือครับทิกี้?”
   “อย่ามาเรียกชื่อของฉัน” อย่าเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงของอเลน!!
   “สัญญากับผมไว้ไม่ใช่หรือครับว่าจะไม่ฆ่าใครอีก” หน้ากากคราวน์คลาวน์ถูกถอดออกเพื่อให้ทิกี้มองหน้าเขาตรงๆ

   สัญญานะใช่ แต่เขาสัญญากับอเลน ไม่ใช่เจ้าอินโนเซ้นส์ที่น่ารังเกียจนี่!
   ทิกี้ว้าวุ่นสับสนเมื่อฝ่ายตรงข้ามแย้มรอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์ไร้มลทิน...
   เหมือนกับรอยยิ้มของอเลน... แต่เขาก็รู้ดีว่าอเลนยังไม่กลับมา...
   แค่ร่างสูงชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก็เปิดช่องว่างให้เขาแล้ว เอาไว้ค่อยมาเล่นกันใหม่นะลอร์ดทิกี้ มิกส์!!

   การแสดงน่ะ เป็นหนึ่งในความสามารถของตัวตลกนะ...
   ถึงจะเป็นโนอา ถ้ายังมีหัวใจที่จะรักใครได้ล่ะก็ การทำให้หวั่นไหวก็เป็นเรื่องง่ายแสนง่าย

   Happy Family??? ตอนนี้คนเป็นโรคแอนนิมอลซินโดรมกำลังมีความสุขราวกับสุลต่านที่มีนางสนมในฮาเร็มเป็นพัน ทั้งที่จริงๆ แล้วมีแค่แม่แมวลูกแมวพ่อกระต่ายอยู่สามตัวเท่านั้น... น่ารักทุกตัวเลย... ถึงแม่แมวดำกับลูกแมวส้มจะซนไปหน่อย แต่ก็โอเค ...ราวี่กำลังคิดอยู่ในใจว่าถ้ารักสัตว์ขนาดนี้ทำไมมันไม่ไปเป็นคนถ่ายทำสารคดีแอนนิมอลพลาเน็ตแทนที่จะหวังสืบทอดตำแหน่งบุ๊คแมนฟะ!! แต่เอาเหอะ ไงๆ เขาก็คงเป็นบุ๊คแมนไม่ได้แล้ว เรื่องนั้นก็ยอมๆ มันไป

   อ๊างง~ สุขใจมีกระต่ายกับแมวน้อยตาแป๋วๆ ติดบ้านไว้เนี่ยสุขสราญหาใดเปรียบเปรย
   ไอ้คุณรั่วโดนสหบาทาสามัคคีสิบสองเท้ารุมกระทืบ...
   ราวี่ : อย่ามาหื่นกะลูกช้านนนนนนนนน~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
   คันดะ : อย่าคิดอะไรอกุศลกับสามีตู-------
   เท็นกะ : ห้ามคิดเรื่องไม่ดีกับแม่นะเฟ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

   ชื่นชมของสวยงามนี่มันผิดตรงไหน~ อีตารั่วยังไม่สำนึก~ “เอ... ท่าทางเรื่องยุ่งนี่จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ” บ่นเล่นๆ ได้อยู่พักเดียว “เท็นกะ!!!” ซิกนัสเอาแผ่นหลังของตัวเองเข้าไปป้องกันกรงเล็บของคราวน์คลาวน์ให้ลูกแมว
   “ให้ตายสิ คุณก็ด้วยหรือครับ?” ผู้บุกรุกกล่าวอย่างระอาใจ... คนที่ตั้งเป้าหมายว่าจะเป็นบุ๊คแมนนี่ ในหน้าของประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ผ่านมามีกี่คนกันนะที่ทำตามเจตจำนงที่ว่า ‘บุ๊คแมนไม่ต้องการหัวใจ’ ได้ “...กรุณาออกไปจากการต่อสู้ของพวกผมได้รึเปล่าครับ?” พยายามประณีประณอม เพราะเขาไม่สนใจที่จะข้องเกี่ยวกับพวกบุ๊คแมนนัก ถ้าไม่ทำตัวเป็นศัตรูเขาก็ไม่อยากจะสู้ด้วย
   “แบร่~” ตอบดีๆ ไม่ได้ต้องแลบลิ้นส่ง “คิดว่าคนอย่างฉันเนี่ยบอกให้ถอยแล้วจะยอมถอยง่ายๆ หรือไง?”
   “นายรู้จักกับอเลนเหรอซิกนัส” ราวี่ถาม เขาไม่เห็นรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย แล้วอเลนเป็นอะไรไปอีกล่ะนี่ ผีเข้าอีกแล้วรึไง
   “เมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ตอนที่หมอนี่เพิ่งเป็นเสนาธิการใหม่ๆ เคยเป็นคู่ซ้อมมือให้น่ะ” ระลึกถึงความหลังแล้วหมั่นเขี้ยวจังแฮะ
   “อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องอยู่เลย ผมรู้นะครับ ว่าคุณรู้เรื่องที่ผมไม่ใช่อเลน วอคเกอร์”

   ถ้าไม่ใช่อเลน... แล้วใครล่ะ?
   แม่แมวและพ่อกระต่ายให้ลูกแมวส้มไปอยู่ด้านหลังพวกตน

   “ผมขอร้องดีๆ คงไม่มีใครยอมหลีกทางสินะครับ” ความรักของพ่อแม่น่ะเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ แต่คนที่คิดจะเป็นบุ๊คแมนนี่จะมาขวางทางเขาทำไมกันนะ มีหน้าที่แค่บันทึกประวัติศาสตร์ไม่ใช่หรือไง แค่ดูเฉยๆ ก็น่าจะพอแล้ว

   วูบ---

   คันดะกับราวี่ตกลงไปในหลุมที่เชื่อมต่อกับมิติของเรืออาร์ค ข้างนอกเหลือเพียงลูกแมวส้มที่อยู่ในอ้อมกอดของเจ้าบ้านที่กระโจนหลบพ้นแรงดึงดูดของหลุมดำนั่นได้... คันดะรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดขว้างของสิ่งหนึ่งกลับขึ้นมา นั่นคือหอกลองกินุสที่เขาเก็บไว้ในร่างของตนเอง “แม่ฮะ!!!!! แม่!!!! ราวี่!!!!!!” เท็นกะตะโกนหาพ่อกับแม่
   “ใจเย็นๆ เอาไว้เท็นกะ สองคนนั้นไม่เป็นอะไร” ซิกนัสรับหอกลองกินุสแทนเจ้าของตัวจริง ประเมิณสถานการณ์แล้ว คราวน์คลาวน์คงไม่ต้องการให้สองคนนั้นมาเกะกะให้โดนลูกหลง ถึงอย่างไรราวี่กับคันดะ ยูก็ยังมีคุณสมบัติของเอ็กโซซิสท์... และที่สองคนนั้นยอมให้กักตัวง่ายก็คงเพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วง “...เชื่อใจปล่อยเท็นกะไว้กับฉันอย่างนี้ คงทำให้ผิดหวังไม่ลงล่ะนะ”

   เรื่องที่ราวี่ปิดบังเขาไว้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆ แต่เขาก็ไม่สิทธิ์โกรธหรอกนะ
   เพราะเขาเองก็มีเรื่องที่ปิดบังอยู่เหมือนกัน...

   ลองกินุส? ...กำลังมีปฏิกิริยาตอบรับ... เท็นกะอึ้งกับเรื่องเหนือความคาดหมาย
   หมอนี่รู้วิธีการควบคุมลองกินุสเพราะว่าเป็นบุ๊คแมนงั้นเหรอ?
   เป็นไปไม่ได้... ในเมื่อผ่านมากี่ยุคกี่สมัยหอกลองกินุสไม่เคยไปตกอยู่ในมือของพวกบุ๊คแมน
   ถึงจะจดจำทุกสิ่งที่เห็นได้โดยไม่มีวันลืม แต่แค่การมองเห็นไม่ช่วยให้ควบคุมลองกินุสได้หรอก

   เปรี๊ยะ~ เปรี๊ยะ~  อสนีบาตสีน้ำเงินจากลองกินุสกำลังส่องประกายแปลบปลาบ

   “คิดจะสู้กับผมจริงๆ หรือครับ? ทำไมกันครับทั้งที่คุณน่าจะเพิ่งได้พบกับเด็กคนนั้นเมื่อตอนที่ราวี่พามาเองไม่ใช่หรือครับ?” ตัวตลกแห่งพระผู้เป็นเจ้ายังคงเจรจาต่อไป “...ที่ไปเข้าข้างนั้นเพราะอะไรครับ ถึงคุณจะเกลียดมนุษย์ แต่คุณก็เกลียดอาคุมะ โนอา หรือแม้แต่เค้าทน์พันปีด้วยไม่ใช่หรือไงครับ?”
   “รวมถึงพระเจ้าด้วยนะ” ซิกนัสเริ่มโจมตีก่อน ให้รู้กันไปเลยว่าเขาไม่คิดจะต่อรองอะไรด้วย
   “...เข้าใจแล้วล่ะครับ”

   ซิกนัสเอาด้ามหอกกันคมดาบที่ฟาดลงมาไว้... มืออีกข้างของเขาใช้ไม่ได้เพราะต้องคอยกันเท็นกะเอาไว้ แต่ฝ่ายนั้นก็ใช้มือเดียวเหมือนกัน ก็ยุติธรรมดีล่ะนะ... สู้ๆ ไปนี่เจ้าของบ้านอยากจะร้องไห้จริงๆ หนังสือบันทึกที่สำคัญๆ โดนคราวน์คลาวน์ฟันขาดไปตั้งหลายเล่ม แล้วยังมีที่โดนลูกหลงจากลองกินุสกลายเป็นขี้เถ้าไปอีกต่างหาก แต่ก็ช่วยไม่ได้สำหรับคู่มือระดับนี้

   เท็นกะพยายามคิดทางที่เป็นไปได้...
   เรื่องของสิ่งที่ใช้ร่างของน้าอเลนอยู่ เขารู้ว่าเป็นคราวน์คลาวน์ ตัวตลกของพระผู้เป็นเจ้า
   แต่ซิกนัสล่ะเป็นใครกันแน่? ...จะให้คิดว่าเป็นเอ็กโซซิสท์ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่...
   ลองกินุสถูกสร้างขึ้นมาด้วยพลังที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้า สาวกของพระเจ้าไม่น่าจะควบคุมได้
   คิดมากๆ ตอนถูกอุ้มกระโดดไปกระโดดมาอย่างนี้สมองลูกแมวชักแฮ้งก์! โอ๊ย เลิกคิดดีกว่า!!!

   “ช่วยเจ้านั่นแล้วคุณจะได้อะไรหรือครับ” คราวน์คลาวน์พยายามจะทำความเข้าใจกับจิตใจของอีกฝ่าย
   “ได้หรือไม่ได้ก็ช่างมันเถอะน่า ฉันแค่พอใจจะทำ” ซิกนัสใช้ด้ามของหอกลองกินุสอัดเหวี่ยงร่างของปีศาจสีขาวเต็มแรง ร่างนั้นกระเด็นไปชนกับตู้หนังสือที่ขันน็อตติดกับผนังจนกระอักเลือด
   ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มแล้วปาดเลือดของตน “สมแล้วนะครับที่สืบสายเลือดมาจากคนๆ นั้น”
   “หุบปากซะ!!!!!” คมหอกจ่อที่หัวใจของอเลน

   จิตสังหาร?!!
   เท็นกะหนาวยะเยือกเมื่อเห็นว่านัยน์ตาสีน้ำตาลอมทองของคนที่อุ้มเขานั้นมีแววอาฆาตรุนแรง

   “ที่ปกป้องลูกแมวนั่นเป็นเพราะมิตรภาพดีๆ ที่มีกับราวี่หรือครับ ...หรือว่าเพราะเห็นใจแบล็กฮาร์ทที่มีชะตากรรมที่เหมือนๆ กับคุณกันล่ะครับ?” ดวงตาภายใต้หน้ากากกำลังสะท้อนภาพของความมืดที่สุดจะหยั่ง “จะว่าไปตัวตนของคุณกับตัวตนของแบล็กฮาร์ทก็เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกันนี่นะ... บุตรคนโตของสตรีชาวมนุษย์คนแรกในปฐมกาลการสร้างโลก ผู้เป็นที่รักของพระผู้เป็นเจ้า สตรีผู้ได้รับคำอวยพรว่าจะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้สร้างรังสรรค์ได้ตามใจปรารถนา” 

   และก็เป็นหญิงสาวผู้ถูกเนรเทศจากสวนสวรรค์ด้วยบาปที่เกาะกินใจ
   สำหรับเธอ... ผืนน้ำเปรียบดั่งทะเลทรายที่แห้งผาก...
   คำอวยพรกลายผันเป็นคำสาปแช่ง...
   สตรีผู้งดงามยิ่งกว่าเทวาองค์ใดซึ่งสมสู่กับปีศาจร้ายจากห้วงอเวจี

   “ใช่มั้ยล่ะครับบุตรแห่งลิลิธ สตรีผู้ถูกสาปแช่งจากแผ่นของพระบิดา และถูกประณามจากมวลมนุษย์”

   “มี้---” เรื่องลิลิธนี่เขาก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ว่านั่นมันเรื่องก่อนที่ตัวเขา.. ไม่ใช่ในสถานภาพของเท็นกะ.. เป็นเรื่องก่อนที่ตัวเขาในฐานะแบล็กฮาร์ทจะถือกำเนิดอีกไม่ใช่หรือนั่น

   ใจเย็นๆ ไว้... อย่าให้คราวน์คลาวน์เล่นงานจิตใจได้... ซิกนัสคิดเมื่อได้ยินเสียงลูกแมวร้อง
   ตอนนี้เขามีหน้าที่ปกป้องลูกแมวให้สมกับที่แม่แมวดำและเพื่อนสนิทของเขาเชื่อใจ...

   “เรื่องตั้งกี่ปีกี่ชาติแล้วนั่นฉันไม่สน ตอนนี้ขอเล่นงานนายให้อ่วมแล้วขอโทษอเลนทีหลังล่ะกัน” เขาไม่คิดจะฆ่าอเลนหรอกนะ แต่เจ้าตัวตลกนี่ทำให้เขาโมโหขึ้นมาจริงๆ “...นี่เท็นกะ ถ้าฉันชนะเธอต้องมาเป็นเจ้าสาวให้ฉันนะ” เฮ้ย! ซีเรียสอยู่ดีๆ วกเข้าเรื่องนั้นได้ไง แมวส้มตะกุยตะกายจะออกจากแขนที่อุ้มเขาไว้ ...ถ้าอย่างนั้นฉันสู้เองว้อย!!! เอาลองกินุสคืนมา!!!!!

- TBC -


ลูกแมวเคะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555555555
ตอนหน้าก็จะจบแล้วยังเอาแน่ไม่ได้ว่าจะเครียดหรือจะรั่วกันแน่
ฝั่งรินารี่เป็นไงน่ะเรอะ? เราไม่ได้ลืมน้า~ แค่ขี้เกียจเขียนถึงเท่านั้นเอง
กรั่กๆ เขียนด้านหนุ่มๆ มันกว่านิ (แต่ยูจังถึงเป็นหญิงเราก็เขียนมันส์มืออยู่น้า~)